Na een kleine groei- en ontwikkelingsstop wegens "ziekte" (waarschijnlijk, nooit geweten wat het was), heeft Senne plots een groei- en ontwikkelingsspurtje ingezet!  Zitten lukt min of meer, zolang er niets net buiten handbereik ligt… En zolang zus niet onnozel doet, want dan valt hij letterlijk om van het lachen…  De eerste twee tandjes zijn erdoor, en geloof me, het zal een carnivoor (of kannibaal?) worden!  Gisteren ook het eerste fruitpapje.  En na de eerste hap kregen we een blik van: "waarom heb je hiermee zo lang gewacht?" Ja, ‘t kleintje wordt groot.

 

Lien stelt het ondertussen ook zeer goed op school.  Maandag is ze thuisgekomen met een enorme schram op haar gezicht met de mededeling: "Ijas was ni flink é, mij kRRabt op school.  PetRRa was boos en nu is Ijas flink. Mag ni kijpen in mij kaak é?" Dat beloofd…   

Vrijdag was het tijd voor het eerste schoolfeestje.  Spaghetti eten en dan… de disco!!!!!!  Man, man, een heel stel kinderen die uit hun dak gaan op samson, k3, plop en nog meer van dat.  Geweldig grappig eigenlijk.  Lien vond het super. Dat beloofd…

Iets minder super, voor ons dan toch, was de aanwezigheid van enkele klimrekkenin de disco (turnzaal).  We waren Lien even uit het oog verloren en waar hebben we ze gevonden??  Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker…?! Dat beloofd…

 

Gelukkig nieuwjaar allemaal!  Veel vrienschap, veel liefde…. en al de rest toegewenst!

Lien haar eerste week op school was super.  Ze is zot van juf Petra.  ’s Morgens komt de emotionele kant van Lien even naar boven en zijn er de nodige traantjes.  Zachtjes snikkend zit ze stilletjes afscheid te nemen van papa die haar in het onbekende achterlaat.  Gelukkig vernemen we ’s avonds uit zeer goede bronnen dat dit pijnlijk afscheid er erger uitziet dan het is.  Wanneer Liloutje (Milou) en juf Petra er zijn, lukt alles weer perfect en speelt ze de hele dag zeer braaf.  Wat wil een mama nog meer horen wanneer ze dat klein kleutertje van school gaat halen?  Wel het enthousiasme waarmee ze over school vertelt en de woorden "1 keer slapen en tjug naar juf Petra he mamatje?" doen enorm veel deugd.     

Senne zijn eerste week creche is ook heel goed meegevallen.  Hij heeft het mits wat koorts op vrijdag helemaal goed doorstaan.  Hij is ’s avonds vooral heel blij om zijn zus te zien, mama krijgt de glimlach, zus de schaterlach.  Die twee zijn echt onafscheidelijk en ook dat maakt ons natuurlijk zeer gelukkig.  Samen met de koorts en het hangerig gedrag op vrijdag, kwam er ook een eerste tandje piepen?  Zou dat er iets mee te maken kunnen hebben?

Voor ons als zijnde de ouders van die twee spruitjes, is de eerste week vooral een hele aanpassing geweest qua organisatie van ons leven.  Gelukkig zijn we nog  jong en flexibel en lukt het ons behoorlijk goed om ons aan te passen…

Zelf heg ik ook ondervonden dat het krijgen van een kind en daarna lang thuiszitten niet echt bevorderlijk is voor de conditie.  Acht kilometer, zeven uur ’s morgens, op een bevroren ondergrond en zonder conditie, dat bleek net iets zwaarder dan gedacht.

Vandaag is onze kleine Senne al 5 maanden jong geworden, wat vliegt de tijd! Na een moeilijke periode van zoeken naar de juiste voeding en wat we wel en wat zeker niet mogen geven, zijn we eindelijk op het goede spoor.  Hij slaapt door, of toch ongeveer en hij kan vooral weer veel lachen.  Het is echt een hel om je eigen kind te zien lijden en zelf machteloos te moeten toekijken.  Hij begreep langs geen kanten waarom hij niet meer dicht bij mama van die lekkere borstvoedingsmelk mocht drinken en plots van die verschrikkelijk slechte melk uit een nog verschrikkelijker flesje moest drinken.  Gelukkig hebben we na vele specialisten toch een oplossing gevonden.  Niets van melk, maar daar zijn we na vier maanden zelf te diëten al redelijk in gespecialiseerd geraakt.  En geen flesjes, maar “melk”papjes en twee keer per dag groentenpap en nog geen fruitpap. 

En nu zijn we allemaal aan het aftellen naar het nieuwe jaar.  Met gemengde gevoelens kijken we uit naar die eerste dag na de Kerstvakantie.  Lien voor het eerst naar de grote kleuterschool.  Zij is zo fier als een gieter, ze is eindelijk groot, dat vindt zij dan toch!! Diezelfde 4^e januari gaat voor Senne ook een nieuw tijdperk in, het “niet-meer-dicht-bij-mama-tijdperk”.  Gelukkig kennen we de creche al en weten we dat hij daar in goede handen is.  En ja, mama die moet terug gaan werken.  Het zal ook een hele verandering zijn na zo’n 8 maanden thuis zitten.  Maar ik kijk er wel naar uit.  Ik heb nood aan een volwassen gesprek, aan andere mensen rondom mij.  Ik zie mijn kinderen doodgraag, maar huismoeder zou echt niets voor mij zijn.

Maar eerst nog twee weken genieten van de sneeuw en de warmte van mijn thuis!

Voor wie het nog niet zou weten de voorlaatste post was niet echt actueel.

Intussen zijn we zeven weken geleden de trotse ouders geworden van Senne.  Foto’s volgen nog!

We hebben de veilige zone gehaald! Ons klein prutske kan veilig een wel ter wereld komen.  De eindeloos lange dagen van plafond-staren hebben blijkbaar geholpen.  Ik ben volledig uit conditie, heb geen besef van tijd meer, maar ben wel geslaagd in het opzet om ons prutske lang genoeg in de veilige omgeving van mijn buik te houden. En nu alles veilig is, zijn wij er ook klaar voor!

Ons prutske heeft sinds gisteren ook al een speelkameraadje! Welkom Lena.  Die twee deugenietjes samen, dat wordt supergezellig.  

Jaja, ons klein Lientje is al twee jaar.  Ze wordt nu echt wel groot.  Vermits papa heel hard heeft gewerkt (en ook onze vrienden zeer goed hebben geholpen, dank daarvoor), zal ze dit weekend eindelijk een nieuwe grote-meisjes kamer krijgen.  Ze is heel fier en ziet het volledig zitten.  En slimmer wordt ze ook met de dag: nu mama niets meer mag/kan/wil doen met haar en zij zeker niet naar de creche wou op haar verjaardag, heeft ze maar besloten om ziek te worden.  Slim gezien, dan moet papa ook thuisblijven om voor al zijn vrouwen te zorgen.  Jammer genoeg hangt ze weer drie weken aan de aerosol, lang leve de luchtwegeninfecties.  Of ze er last van heeft?  Niet echt, ze wordt verwend, mag veel meer plop kijken en krijgt lekker eten… Wat wil je nog meer.  Het goede nieuws was ook dat haar buisjes werken, etterende oren, maar geen ontsteking!!!!

Ik ben ondertussen blij dat ik nog niet bevallen ben, kleine pruts zit volledig klaar en valt er bijna uit.  Elke dag is een overwinning en een dagje dichter bij een volledig ontwikkeld gezond kindje op de wereld zetten.  25 juni moet ik terug naar de gynaecoloog en tot dan zou ik het moeten volhouden.  Tegen dan zijn de longen goed ontwikkeld en zou het prutske groot en sterk genoeg moeten zijn.  Dus proberen wij ons heel rustig (met streng toespreken van de gynaecoloog PLATTE rust) te houden en de zwaartekracht een beetje tegen te werken.  Het enige probleem is dat ik, meer dan ik zelf dacht, niet echt een zittend gat heb.  Het is dus hard op de tanden bijten en eigenlijk zie ik er wel van af.  Maar we tellen af en ons doel is dat prutske op de kamer kan en dat we purtske mee naar huis kunnen nemen na de bevalling!  En telkens als ik Lien zie lopen geeft me dat sterkte, ze is zo’n lieve en schattige deugeniet.  Ze heeft ondertussen ook door dat mama even niet veel mag en kan doen.  "Mama buikje pijn" en dan krijg ik een kusje op mijn buik met de woorden: "daan pijn". 

Een zwangerschap is blijkbaar veel zwaarder als er al een ukkie van twee jaar rondloopt.  Ik heb blijkbaar net iets te veel  energie geïnvesteerd de eerste maanden met als gevolg dat er nu niet veel meer overblijft.   Dus nu moeten we rusten en mogen we vooral niet heffen, niet te veel stappen, niet fietsen, niet kuisen, … Eigenlijk mag ik dus niets meer.  Leuk?  Ja, voor een dag of twee, maar nu heb ik het ondertussen al wel gehad.

Gelukkig hebben we voor ieder groot probleem een oplossing gevonden:

-      Ik mag Lien niet pakken -> lang leve papa

-      Ik mag bijna niets doen in het huishouden -> lang leve papa

-      Ik mag niet helpen met Lien haar nieuwe kamer -> lang leve papa en ons vrienden

Kortom: lang leve papa!!!!

Ondertussen probeer ik er alles aan te doen om Pruts 2 zo lang mogelijk in de veilige omgeving van mijn buik te houden. 

Eindelijk heb ik nog eens wat tijd gevonden (of gemaakt) om wat foto’s van Lien op de site te zetten.  t Zijn er nog niet veel, maar t is een begin. 

Ondertussen zijn er grote werken aan de gang in ons huis.  Er wordt zeer hard gewerkt aan onze wc beneden.  Binnenkort kunnen we weer deel uit maken van de elitebevolking die ook beneden een wc in hun huis hebben.  Eigenlijk een zaligheid als je met een kleintje in je buik zit dat de blaas wel leuk vindt als springkasteel!  

MET ZEER VEEL DANK AAN MIJN LIEF BROERTJE!!  DIKKE KUS DAARVOOR

Binnenkort ga ik proberen om de resultaten van de werken ook op de site te placeren, dan kan iedereen meegenieten…

Mmmmmmmm…
Grote zus…
Wat moet ik me daar bij voorstellen?
Zou zo grote zus zijn leuk zijn? Ik ben alleszinds heel fier op mijn t-shirt, want als ik die aanheb heeft iedereen super veel aandacht voor mij. Dat deel van grote zus zijn vind ik al super.
Maar mama en papa doen ook wel een beetje raar de laatste maanden. Mama doet niet anders dan slapen en vooral niet te veel bewegen. Papa zijn hoofd slaat op hol omdat hij plots al mijn pampers moet verversen (vooral als ik “kaka” zeg en naar mijn pamper wijs). Maar het meest eigenaardige dat ze me proberen wijs te maken, is wel dat de buik van mama plots “baby” is.
Ja…
Er staat me nog wat te wachten…

Alle steun en uitleg is welkom!

Groeten en een smakkerd van Lien

Mmmmmmmm…
Grote zus…
Wat moet ik me daar bij voorstellen?
Zou zo grote zus zijn leuk zijn? Ik ben alleszinds heel fier op mijn t-shirt, want als ik die aanheb heeft iedereen super veel aandacht voor mij. Dat deel van grote zus zijn vind ik al super.
Maar mama en papa doen ook wel een beetje raar de laatste maanden. Mama doet niet anders dan slapen en vooral niet te veel bewegen. Papa zijn hoofd slaat op hol omdat hij plots al mijn pampers moet verversen (vooral als ik “kaka” zeg en naar mijn pamper wijs). Maar het meest eigenaardige dat ze me proberen wijs te maken, is wel dat de buik van mama plots “baby” is.
Ja…
Er staat me nog wat te wachten…

Alle steun en uitleg is welkom!

Groeten en een smakkerd van Lien